ปีนตั่งดูดาว

ชายชราผู้อ่านนิยายรัก

อีกหนึ่งเหตุผลที่คนอ่านนิยาย

 

 

 

 

 

          ไม่น่าเชื่อนะครับ ว่าอากาศ มีผลต่อการเลือกหนังสืออ่านเป็นอย่างยิ่ง...

 

          ทันทีที่ลมหนาวยกแรก ผ่านเข้ามาในประเทศไทย หนังสือแนวจิตวิทยา, แนวสารคดี หรือแม้แต่หนังสือธรรมะ จำต้องหลบไปก่อน

 

          หนาวๆอย่างนี้ ต้องอ่าน "นิยายรัก" กันหน่อย หัวใจจะได้อบอุ่น

 

          เดินผ่านไปผ่านมาแถวชั้นหนังสือในร้านหนังสือร้านหนึ่ง เจอหนังสือหน้าปกเป็นรูปชายชรา, หนังสือ และเสือ ทั้งสามองค์ประกอบนี้มีพื้นหลังเป็นป่าดงดิบ

 

          ผมเกิดสนใจว่า สิ่งเหล่านี้เกี่ยวข้องกันอย่างไร แต่ที่สำคัญที่สุด ชื่อหนังสือมีคำว่า "นิยายรัก" อยู่ด้วย เลยตัดสินใจถอยหนังสือเล่มนี้ออกมาหนึ่งเล่ม

 

          หนังสือเล่มนี้มีชื่อว่า "ชายชราผู้อ่านนิยายรัก" (สนพ.ผีเสื้อสเปน) งานเขียนของหลุยส์ เซปุลเบดา(สถาพร ทิพยศักดิ์ แปล) ปลายปากกาของนักเขียนผู้นี้ ส่วนใหญ่จะใช้เป็นปากเป็นเสียงให้การต่อสู้เพื่อรักษาสิ่งแวดล้อม งานเขียนของเขาอีกเล่มหนึ่งที่ผมชอบไม่แพ้กัน เป็นวรรณกรรมเยาวชนที่ชื่อ "นางนวลกับมวลแมวผู้สอนให้นกบิน" เป็นเรื่องของลูกนกนางนวลที่ถูกหมู่แมวนำมาเลี้ยงดูเพื่อที่จะฝึกให้ลูกนกนางนวลบินได้ ตามคำสัญญาที่ให้ไว้แด่แม่นกนางนวลก่อนที่เธอจะสิ้นชีวิตเพราะมลพิษที่มนุษย์สร้างขึ้น

 

          ส่วน "ชายชราผู้อ่านนิยายรัก" วรรณกรรมที่ได้รับรางวัลติเกร์ ฆวน(เป็นรางวัลของเมืองโอบิเอโด ประเทศสเปน ที่มอบให้แด่นักเขียนแนวหน้าของสเปนและของโลกในปัจจุบัน) อาจจะอ่านยากขึ้นมาอีกนิด เพราะเนื้อหาถูกทำให้จริงจังขึ้นจากวรรณกรรมเยาวชน มาเป็นวรรณกรรมผู้ใหญ่

 

           ตามท้องเรื่องของหนังสือเล่มนี้เกิดขึ้นที่หมู่บ้านเล็กๆที่มีชื่อว่าหมู่บ้านเอล อิดิลิโอ ส่วนหนึ่งของป่าอเมซอน ในประเทศเอกวาดอร์

 

          ในหมู่บ้านแห่งนี้มีชายชราผู้หนึ่งนามว่า อันโตนิโอ โฆเซ่ โบลิบาร์

 

          ชายผู้นี้มาอ่านหนังสือออกก็ตอนวัยชราแล้ว เมื่อแกทราบว่า แกอ่านหนังสือออก ทำให้โบลิบาร์ปรารถนาที่จะอ่านหนังสือ เขาตัดสินใจหาหนังสืออ่านโดยลงทุนไปยังเมืองที่เจริญกว่า เพื่อที่จะเข้าถึงหนังสือที่ตนสนใจให้ได้

 

          จากการเลือกแนวการอ่านหนังสือเรื่องแล้วเรื่องเล่า ในที่สุด ชายชราผู้นี้รู้สึกนิยมชมชอบนิยายรักเป็นพิเศษ ซึ่งหากจะสรุปว่า นิยายรักที่ว่านี้เป็นอย่างไร? คงจะสรุปได้ตามแบบที่บาทหลวงของหนึ่งได้บอกกับโบลิบาร์ว่า "เอ้อ มันเป็นเรื่องราวของฅนสองฅนที่รู้จักกัน และต่อสู้เพื่อเอาชนะอุปสรรคต่างๆ ซึ่งขัดขวางไม่ให้ทั้งสองมีความสุข"(ที่เห็นว่าใช้ตัว ฅ.คน เพราะเป็นนโยบายของสำนักพิมพ์ผีเสื้อที่ผลิตหนังสือเล่มนี้ ที่อยากจะคงการใช้ตัว ฅ.คนไว้)

 

          แต่ในโลกของความเป็นจริง อาจจะตรงกันข้ามกับนิยายรักที่ชายชราถืออ่านอยู่ เมื่อมองย้อนกลับไปยังประวัติเบื้องหลังของ อันโตนิโอ โฆเซ่ โบลิบาร์ ที่พบความทุกข์ยากต่างๆนานา ทั้งเรื่องของการที่ไม่มีบุตรสืบสกุล ภรรยาที่รักต้องมาตายจนทำให้เขาตัดสินใจไปใช้ชีวิตแบบชนเผ่ากับเผ่าซูอาร์

 

          อย่างไรก็ตาม ในที่สุด เขาก็กลับมาอยู่ที่หมู่บ้านอีกครั้ง สิ่งที่เขาได้กับมาด้วยก็คือ การเข้าใจธรรมชาติมากยิ่งขึ้น...

 

          แต่สังคมมนุษย์ ทำให้โบลิบาร์เห็นว่า มีส่วนทำให้ธรรมชาติแปรปรวน

 

          "ทั้งชาวนิคมและนักขุดทองกลับทำเรื่องโง่เขลาทุกแบบภายในป่า พวกนี้ทำลายป่าไม่ยั้งคิด สิ่งนี้เองทำให้สัตว์บางประเภทกลายเป็นสัตว์ดุร้าย"

 

          แล้วปัญหาก็เกิดขึ้น เมื่อหมู่บ้านนี้ถูกเสือดุร้ายเข้ามารบกวน เหตุผลก็เพราะชาวแยงกี้(หรือชาวอเมริกัน)เข้ามายุ่มย่ามในป่าอันศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้

 

          จนทำให้ อันโตนิโอ โฆเซ่ โบลิบาร์ ต้องไปจัดการกับเสือด้วยความระทมทุกข์

 

มีแต่ผู้แพ้ ทั้งเขาและเสือตัวนั้น...

 

          คำถามก็คือ ทำไมกัน ชายชราผู้นี้ต้องการอ่านนิยายรัก?

 

          เหตุผลสามัญที่สุดที่คิดได้ก็คือ เพราะว่าเขาต้องการหลบลี้จากโลกอันไม่พึงประสงค์ที่เขาประสบอยู่ จึงต้องหลบเข้าไปในโลกที่สมหวังของนิยาย

 

          พอมาถึงตรงนี้แล้ว ทำให้เรานึกถึงนิยายอีกหลายเล่มที่ตัวละครพยายามฝึกอ่านหนังสือให้ออก หรือจำเป็นต้องอ่านหนังสือเพื่อที่จะแกล้งลืมโลกที่เป็นจริงชั่วขณะ  "เดอะ รีดเดอร์"(The Reader) ของเบิร์นฮาร์ด ชลิงค์(สนพ.มติชน) ที่ตัวละครในเรื่องพยายามอ่านหนังสือให้ออก เพื่อที่จะลืมเรื่องราวเก่าๆเมื่อครั้งสงครามโลกครั้งที่ 2 หรืออย่างเรื่อง "บัลซัคกับสาวน้อยช่างเย็บผ้าชาวจีน" ผลงานของ ไต้ซื่อเจี๋ย(สนพ.บลิส) ที่หนุ่มน้อยสองสองคนที่หลบโลกที่แสนลำบาก ไปแอบอ่านหนังสือวรรณกรรมตะวันตก ซึ่งเป็นของต้องห้ามในยุคปฏิวัติวัฒนธรรมจีน ในช่วงปี 1971

 

          ส่วนในหนังสือ "ชายชราผู้อ่านนิยายรัก" ย่อหน้าสุดท้ายของหนังสือเหมือนจะเป็นบทสรุปที่เจ็บปวด ระหว่างโลกในนิยายกับโลกความจริง

 

          "อันโตนิโอ โฆเซ่ โบลิบาร์ โปรอานโญ่ ถอดฟันปลอมออกใส่ผ้าเช็ดหน้า อดมิได้ที่จะสาปแช่งไอ้แยงกี้ผู้ริเริ่มโศกนาฏกรรม ผู้ใหญ่บ้าน นักขุดทอง ทุกฅนที่ทำให้ป่าอเมซอนสูญเสียความบริสุทธิ์ แกใช้มีดเดินป่าตัดไม้มาท่อนหนึ่ง และออกเดินทาง หันหลังให้เอล อิดิลิโอ จากกระท่อมของแก และนิยายรักที่เขียนด้วยถ้อยคำอันไพเราะเพราะพริ้ง จนบางครั้งทำให้แกลืมความป่าเถื่อนของมนุษย์ไป"

 

          เห็นอารมณ์การอ่านหนังสือของคนอื่นแล้ว ทำให้ผมกลับมาสนใจตัวเองว่า ทำไมผมจึงอยากอ่าน "นิยายรัก" ในหน้าหนาว?

 

 

 

edit @ 26 Nov 2009 16:54:20 by ณัฐกร เวียงอินทร์