Long Walk (2006) บาดแผลของคนสองวัย

posted on 26 Jan 2009 23:41 by peentungdoodao in Films

 

 

Long Walk

 Long Walk (2006) : บาดแผลของคนสองวัย

กำกับโดย Eiji Okuda

นำแสดงโดย Ken Ogata, Saki Takaoka, Shota Matsuda, Hana Sugiura, Eiji Okuda และTomokazu Ohashi

                 ครั้งหนึ่งเคยคุยกับอาจารย์ทรงยศ แววหงษ์ อาจารย์ประจำคณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร หนึ่งในคนรักหนังที่ผมเคารพนับถือ ที่มักจะจัดหนังดีๆจากต่างแดนมาฉายที่ม.ศิลปากร และม.ธรรมศาสตร์(ท่าพระจันทร์)เป็นประจำในชื่อโครงการ คุยกับหนัง

                เลือกหนังดูอย่างไร จึงจะถูกใจเรา?(ผมเชื่อว่า หนังที่ดีมันเป็นเรื่องอัตวิสัยของแต่ละคน หนังบางเรื่องที่เรารักมันชิบเป๋ง แต่กับอีกคนหนึ่งอาจจะบอกว่ามันคือ หนังปัญญาอ่อนก็ไม่ใช่เรื่องแปลก) หลายคนอาจจะเลือกดูหนังจากนักแสดงที่ชื่นชอบ ผู้กำกับที่ตนรัก เพลงประกอบที่คุ้นหู จำนวนเงินที่ทุ่มทุนสร้าง ยอดรายได้ของหนังเรื่องนั้น (บางคนอาจจะอยากเป็นส่วนหนึ่งในประวัติศาสตร์ในการช่วยเพิ่มสถิติรายได้ของหนังจำพวก ล้านแล้วจ้า) การพูดกันปากต่อปาก รางวัลจากสถาบันต่างๆที่การันตีคุณภาพของหนัง การสัมภาษณ์คนดังหน้าโรงหนังหลังจากที่หนังจบ หนังเรื่องนี้เคยดูกับแฟนในเดตแรก และเหตุผลอีกล้านแปดประการที่จะหยิบมาพูดกันว่า นี่คือหนังที่ฉันชอบ

                เลือกหนังดูอย่างไร จึงจะถูกใจเรา? ผมคัดลอกประโยคนี้มาจากย่อหน้าข้างบน เพราะว่าขี้เกียจพิมพ์ใหม่ เพื่อถามอาจารย์ทรงยศ แววหงษ์ ซึ่งท่านได้ตอบคำถามนี้แบบน่าคิด ได้ความว่า ไม่ว่าจะเลือกดูหนังเรื่องนั้นเรื่องนี้ด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ แต่การเลือกหนังมาดูก็เหมือนกับการตกปลา บางทีเราก็อาจจะได้ปลาที่ดีโดยไม่คาดคิดก็ได้...

                มันก็จริงแฮะ บ่อยครั้งที่ผมใช้วิธีเดาสุ่มในการเข้าไปเลือกหนังมาดู กลับได้หนังที่ถูกใจอย่างไม่คาดคิด

                เกริ่นเสียยาว เพื่อที่จะปูเข้าสู่เนื้อเรื่อง คือเรื่องมีอยู่สั้นๆแค่ว่า วันนี้ผมเดินดุ่มๆเข้าไปในร้านเช่าดีวีดีแถวท่าพระจันทร์ร้านหนึ่ง แล้วเจอหนังญี่ปุ่นเรื่องหนึ่งที่ไม่ค่อยคุ้นเลย ลังเลอยู่เล็กน้อยแล้วจึงหยิบขึ้นมา

                หนังที่ดวงชะตาต้องกันกับผมเรื่องนี้มีชื่อว่า Long Walk

                หนังเรื่องนี้เปิดเรื่องด้วยภาพแลนด์สเคปริมแม่น้ำที่ดูสวยแบบไม่ปรุงแต่ง

                ยาสุดะ(Ken Ogata) -ชายชราคนหนึ่งนั่งด้วยอารมณ์เหม่อลอย ผิดหวัง เหมือนในภวังค์กำลังถอยหลังกลับมาคิดเรื่องอดีตอดีตที่ว่าคือ บทสนทนาของ ของชายแก่กับลูกสาวต่อหน้ารูปภาพของภรรยาที่เสียชีวิตไปแล้ว

                ลูกจะเก็บบ้านนี้ไว้ก็ได้ พ่อจะย้ายไปอยู่ที่อื่น ลูกจะได้กลับมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่

                พ่อก็ชอบผลักไสอย่างนี้ทุกที หนูคงไม่พูดว่าขอบคุณหรอกนะคะ หนูรู้ว่าพ่อไม่กล้าอยู่บ้านหลังนี้

                ลูกสาวสวนกลับ พร้อมกับพูดประโยคแทงใจดำประโยคต่อมาว่า

                ฆาตกร

                ในที่สุด เขาต้องย้ายไปอยู่อพาร์ตเม้นต์โทรมๆที่ห่างไกลออกไป

                อพาร์ตเม้นต์แห่งนี้ มีเพื่อนบ้านที่แสนจะไม่น่ารัก(แถมห้องที่อยู่ยังแสนจะซกม๊ก)ที่อยู่ข้างๆกันที่ประกอบไปด้วย ซาจิ(Saki Takaoka) -เด็กน้อยอายุ 5 ขวบที่ถูกเลี้ยงแบบทิ้งขว้างจนไม่ได้เรียนหนังสือ คุณแม่-สาวไนต์คลับที่มักจะเห็นลูกเป็นที่ระบายอารมณ์ และพ่อเลี้ยงที่มาเกาะกินครอบครัวนี้

                ตอนนี้มีเด็กถูกทำร้ายร่างกายอยู่ประมาณ 3 หมื่นคน

                ข่าวจากหนังสือพิมพ์เขาว่าอย่างนั้น ซึ่งครอบครัวเพื่อนบ้านของยาสุดะก็เป็นอย่างนี้เช่นกัน

                ซาจิถูกทำร้ายจนร่างกายและจิตใจบอบช้ำจากคนที่เป็นแม่

                จนวันหนึ่ง ชายแก่คนนี้ทนไม่ไหว จึงแอบพาเด็กคนนี้เดินทางไปด้วยกัน

                ดูมาตั้งนาน เพิ่งรู้ว่านี่คือหนังแนวโร้ด มูฟวี่ (Road Movie) ที่คนสองคนสองวัย ที่จะต้องเดินทางร่วมกัน เพื่อลบรอยบาดแผลที่มี

                แม้ว่าจะมีเป้าหมายในการเดินทางที่ต่างกันตามรูปแบบความเจ็บปวดที่ได้เจอ แต่ที่ที่ทั้งสองคนจะเดินทางไปด้วยกัน คือ สถานที่เดียวกัน

                ยาสุดะ อดีตครูใหญ่ที่ปัจุจบันปลดเกษียณแล้ว ต้องการลบบาดแผลในอดีต จากการที่เคยทำให้ครอบครัวอยู่ด้วยกันไม่มีความสุข เพราะความคาดหวังและความเฮี๊ยบที่ผิดๆ(ถ้าใครเกิดทันละครโทรทัศน์เรื่อง ไม้ดัด ทางช่องเจ็ด คงจะเข้าใจอารมณ์นี้ดี กับเรื่องราวของคุณครูใหญ่ตัวเอกของเรื่อง บังคับภรรยาและลูกด้วยอำนาจของหัวหน้าครอบครัว เพื่อให้พวกเขาดำรงตนตามแนวทางที่ต้องการ) เขาจึงอยากชดเชยจุดนี้โดยการดูแลเด็กคนนี้ แล้วพาเธอไปในที่ที่เขาอยากให้ภรรยาและลูกสาวไป นั่นคือ ภูเขาแห่งหนึ่ง

                ส่วน เด็กน้อยซาจินั้น จำเป็นต้องลบบาดแผลเพื่อการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีในอนาคต เธอจึงอยากไปสถานที่ที่มีเมฆสีขาว และมีนกโบยบินอยู่ ซึ่งสัญลักษณ์ตรงนี้บ่งบอกว่าเธอต้องการหลบไปให้พ้นจากสิ่งที่เคยถูกกระทำ ทำให้ตัวละครตัวนี้ต้องหิ้วปีกนกที่ทำจากรังอยู่ตลอดเวลา

                การเดินทางของครั้งนี้ มองเห็นพัฒนาการที่ชัดเจนว่าทั้งสองคนเริ่มที่จะจูนความรู้สึกเข้าหากันมากขึ้นตามระยะทางที่ร่วมเดินทาง จนทั้งสองคนเข้าหากันได้ในที่สุดเพราะการปรากฏตัวของ วาตารุ เด็กหนุ่มปริศนาที่ขอร่วมเดินทางด้วยเป็นตัวละครที่เชื่อมให้ความสัมพันธ์ของคนสองวัยใกล้ชิดกันยิ่งขึ้น และที่สำคัญ วาตารุ เป็นตัวขโมยซีนชั้นดีในเรื่อง โปรดจับตาถูกฉากร่ำลาของเขาไว้ นี่คือฉากตรึงอารมณ์ที่ดีที่สุดในหนังเรื่องนี้

                แม้ว่าท้ายที่สุด หนังจะไม่ได้ให้คำตอบว่า ที่สุดแล้ว ทั้งสองคนได้รักษาบาดแผลนี้ได้หรือไม่ ลูกสาวยาสุดะยกโทษให้กับการกระทำในอดีตของพ่อตัวเองหรือยัง? คุณแม่ของซาจิเอาใจใส่ซาจิมากขึ้นหรือเปล่า? เป็นเรื่องที่ชวนคิดต่อไป แต่สิ่งที่ผมรับรู้ได้ก็คือ การตกปลาครั้งนี้ผมได้ปลาที่ดีที่สอนให้ผมได้เรียนรู้บาดแผลของคนอื่นเพื่อสำรวจตัวเองว่ามีบาดแผลบางประเภทในตัวเราหรือไม่?

                หวังว่าคราวหน้าผมจะโชคดี ได้ปลาอย่างนี้อีกสักตัวมาให้มิตรรักแฟนเพลงได้ชิมต่อไป

พิมพ์ครั้งแรก : ที่นี่

 

edit @ 19 Feb 2009 18:51:28 by ณัฐกร เวียงอินทร์

edit @ 14 Sep 2009 12:33:41 by ณัฐกร เวียงอินทร์

Comment

Comment:

Tweet

เขียนมาเพื่อชวนกันไปตกปลาอีกครับตอนนี้มีหนังที่ขายกันในท้องตลาด"โจรสลัด"ทั่วไปที่อยากชวนตกอีก3เรื่อง 1.พยัคฆ์หักเขี้ยว แผนก๋วยเตี๋ยวเหนือเมฆของ จาง อี้ โหมว ซึ่งเอา Blood Simple ของ Coenมาทำใหม่ ทั้งสนุก และมีชั้นเชิง2.Food Inc. เปิดโปงเส้นทางของอาหาร(รวมทั้งปลาด้วย)ในโลกปัจจุบัน.3.Bathoryหนังอิงปวศ.ของฮังการี(Caravaggioถูกเอาใส่ในหนังด้วย4.และ5.และ6เป็นหนัง"โจรสลัด"ตลาดน่านน้ำลึก(น่าจะหาได้ที่ร้านท่าพระจันทร์นั้นแล คือเรื่อง Offside หนังของJafar Panahiเกี่ยวกับฟุตบอลล์กับเพศสตรีในอิหร่านและShirinหนังล่าสุด(?)ของ Abbas Kiarostamiกับ หนัง ของYury Khashchavataki ผู้กำกับชาวBelarusเรื่องKalinovski Squareซึ่งต้องแอบทำหนังวิจารณ์ระบบระบอบในไบเลรุส เขาอิจฉาMichael Moore(ดูเรื่องCapitalism:a love storyแล้วหรือยังครับ)ที่สามารถทำหนังได้อย่างเปิดเผย
คราวหน้าไปตกปลากันอีกนะ
ทรงยศ

#1 By ทรงยศ แววหงษ์ (125.24.107.231) on 2010-07-13 07:54