Cross Game...วัยฝันของอาดาจิ มิตซึรุ

 

 

          ในวัยกระโปรงบานขาสั้น คุณมีความฝันเกี่ยวกับอะไร?

 

          ฝันว่าจะต้องเรียนเก่งที่สุด วาดรูปเก่งที่สุด แข็งแกร่งที่สุดในห้อง หรือเป็นยอดนักกีฬา ฯลฯ

 

          แต่ความฝันอีกอย่างหนึ่งที่ขาดไม่ได้ก็คือ ฝันที่จะมีความรักที่สดใส

 

          ความฝันแบบนี้แหล่ะ ที่ทำให้คอมังงะในยุคหนึ่งหลงรักงานเขียนการ์ตูนของอาจารย์อาดาจิ มิตซึรุ(Adachi Mitsuru)

 

          อ.อาดาจิ เป็นนักเขียนการ์ตูนญี่ปุ่นที่ผสมผสานส่วนประกอบที่ไม่น่าเข้ากัน 2 อย่างได้ลงตัวอย่างงดงาม

 

          ส่วนประกอบแรกก็คือ เรื่องราวการแข่งขันในเชิงกีฬา ที่คนอ่านต้องนึกถึงคราบเหงื่อ การฝึกซ้อมที่หนักหน่วงที่แสนจะแมนมาโชมากๆ

 

          อีกส่วนประกอบหนึ่ง จากเข้มแข็ง กลายเป็นอ่อนนุ่ม กับเรื่องราวของความรักในวัยเรียนที่แสนจะบริสุทธิ์ อันเป็นความฝันของวัยรุ่นทั้งหลาย

 

          อ.อาดาจิ ได้นำส่วนประกอบตรงนี้มาทำเป็นการ์ตูนโรแมนติกที่ใช้กีฬาเป็นเครื่องมือ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นกีฬาเบสบอล (มีไม่กี่งานที่เป็นการ์ตูนแนวอื่น อย่างเช่น พริกขี้หนูสีรุ้ง ของสนพ.วิบูลย์กิจ) ผ่านลายเส้นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่หากเคยอ่านงานของเขาสักเล่มแล้วล่ะก็ รับรองว่าไปเดินตลาดที่ไหน หากเจอลายเส้นแบบนี้ เดาได้เลยว่าเป็นงานของเขาอย่างแน่นอน

 

          อาจารย์เริ่มเขียนงานตั้งแต่ปี 1970 ทำให้ตอนนี้อาจารย์มีงานเยอะมากเกือบ 20 หัวเรื่องและดูท่าแล้วท่านยังมีพลังผลิตงานอยู่เรื่อยๆ ที่เป็นที่รู้จักและหาอ่านได้ในบ้านเราที่เป็นฉบับแปลแล้วก็อย่างเช่น H2 , TOUCH , KATSU! , Slow Step และ Rough หลายเรื่องที่ญี่ปุ่นนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์แล้ว แต่สำหรับเรื่อง Rough ตอนที่อ่านเรื่องนี้ครั้งแรกแล้วประหลาดใจมาก กับเรื่องราว 2 ตระกูลที่ทำธุรกิจขนมแต่ไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่ แต่ลูกชายนักกีฬาว่ายน้ำกับลูกสาวนักกีฬากระโดดน้ำของบ้านทั้งสองหลังนี้ แอบมีใจให้กัน...พลอตเรื่องตรงนี้ชวนให้นึกถึงละครโทรทัศน์ของกันตนาทางช่อง 7 เมื่อ 10 กว่าปีที่แล้วที่บทเหมือนกันเป๊ะ รู้สีกว่าชื่อเรื่อง วัยฝันวันรัก ส่วนนักแสดงนำก็คือ สายฟ้า เศรษฐบุตร (ยังจำเขาได้ไหมเอ่ย)

 

          จุดร่วมที่เป็นข้อดีที่เห็นในงานของเขาก็คือ ภาพเขียนมุมมองดีๆที่เน้นบรรยากาศ วิวทิวทัศน์มากกว่าที่จะเน้นบทพูดมากๆแต่ก็ให้อารมณ์ความรู้สึกเป็นอย่างมาก แบบทำน้อยได้มาก , ฉากบีบคั้นอารมณ์ที่ไม่ได้ยัดเยียดความเศร้าให้เรา แต่ได้ความเงียบที่น่าสลดใจแทน(สังเกตฉากความพ่ายแพ้หรือฉากความสูญเสียอย่างเช่นฉากงานศพดู) หรือการสอดแทรกมิตรภาพระหว่างเพื่อนเข้าไปในเรื่อง ถ้าจะบ่น คงจะบ่นเรื่องที่ว่า งานหลายชิ้นให้รสชาติแบบเดิมจนใกล้จะเบื่อแล้ว ถ้าเขาไม่พลิกแนวการเขียนบ้าง

 

          พอมาถึงตอนนี้ งานชิ้นใหม่ของอาจารย์ก็ได้รับการแปลออกมาแล้ว ภาพใต้ลิขสิทธิ์ของสนพ.วิบูลย์กิจเจ้าเก่าในชื่อเรื่องว่า Cross Game ซึ่งพลอตเรื่องก็ยังคงจี๊ดเหมือนเดิมกับเรื่องราวของหนุ่มนักเบสบอลระดับมัธยมที่มีความสัมพันธ์อย่างลึกซึ้งกับคนในครอบครัวซึกิชิมะ ที่ประกอบไปด้วยคุณพ่อกับลูกสาวอีก 4 คน แน่นอนว่า ความฝันของมังงะเรื่องนี้ก็คงจะเป็นการพิชิตสนามโคชิเอ็งเหมือนกับการ์ตูนเบสบอลเรื่องอื่นๆ (สนามโคชิเอ็ง คือ สนามแข่งเบสบอลรอบชิงฯระดับประเทศ) แต่ที่น่าสนใจก็คือ ความรักระหว่างหนุ่มเบสบอลคนนี้กับลูกสาวสักคนในบ้านซึกิชิมะจะเป็นเช่นไร?

ลองอ่านกันดูก็แล้วกันครับ

edit @ 3 Sep 2009 13:42:29 by ณัฐกร เวียงอินทร์

edit @ 4 Sep 2009 09:10:42 by ณัฐกร เวียงอินทร์

Comment

Comment:

Tweet

ละครทีวี ไม่ใช่ ละครเวที

#2 By ปั้น (203.114.106.60) on 2009-09-03 17:47

ชอบอ่านการ์ตูนของอาจารย์เหมือนกันค่ะ

#1 By reindeer (115.67.2.160) on 2009-09-03 14:48