อาหารกับกาลเวลา และคนอีกหลายคน

 

 

ปาท๋องโก๋...เกิดจาก การนำแป้งสองชิ้นมาต่อกันแล้วทอดสาปแช่งขุนนางกังฉินและภรรยาของเขาในสมัยราชวงศ์ซ่งของจีน

ไวน์โลกใหม่...คงไม่มีอะไรที่เลวร้ายไปกว่าการที่เจ้าอาณานิคมทางฝั่งยุโรปบังคับในประเทศในอาณัติของตนทางอเมริกาใต้ แอฟริกา และออสเตรเลีย ปลูกองุ่นเพื่อทำไวน์สนองรสนิยมอันวิไลของตนเอง

แซนด์วิช...กำเนิดจากประเทศอังกฤษในศตวรรษที่ 18 นายจอห์น มองตากู ขุนนางชาวอังกฤษในแคว้นแซนด์วิช ที่ติดไพ่งอมแงมจนให้คนใช้เอาขนมปังมาประกบอาหารเพื่อให้ทานได้ง่าย จะได้จั่วไพ่ได้สะดวก

กาแฟอเมริกาโน...เป็นคำเรียกชนิดการชงกาแฟที่คนอิตาเลียนเหยียดหยามคนอเมริกันอยู่ในที หลังจากที่คนอเมริกันอยากลองรสสวรรค์ของกาแฟแบบเอสเพรสโซ่ แต่กลับพบกับความขมนรกแตกของกาแฟเข้มข้นแทน จึงต้องผสมน้ำร้อนให้ความเข้มข้นเจือจางลงจนกลายเป็นโอเลี้ยงแบบบ้านเรา(คงกำลังจะบอกว่า อเมริกันชน มึงน่ะอ่อน)

ผัดไท...จอมพล ป. นายกรัฐมนตรีของไทยในยุคหนึ่ง ต้องการสร้างอัตลักษณ์ของชาติขึ้นมาเพื่อต้านลักษณะของจีน ในยุครัฐนิยมไทย ผัดไทจึงถือกำเนิดขึ้นมาด้วยลักษณะพิเศษที่ว่า ไม่มีเนื้อหมู(ถ้าอยากกินอาหารเส้นผัดแบบบ้านเราที่มีหมู แนะนำให้ไปกินผัดหมี่โคราชก็แล้วกัน) จึงทำให้เกิดความรู้สึกว่า ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย เป็นประชารัฐ แต่ "ผัดไท" ไม่ใช่ของไทยทุกส่วน

อาหารที่เกิดจากความรู้สึกเชิงลบทางประวัติศาสตร์เหล่านี้ พอผ่านกาลเวลาผ่านไป สัมผัสอาหารที่แตะลงไปบนลิ้นไม่ได้มาพร้อมกับสำนึกทางประวัติศาสตร์อีกต่อไป ผมคิดว่า การหลงลืมอะไรบางอย่างอาจไม่ใช่แกนหลักที่อาหารเหล่านี้อยู่คู่ปากชาวโลกมาจนถึงวันนี้ แต่เป็นเพราะว่า คุณค่าของตัวอาหารเองต่างหากที่ทำให้คนกินเลือกที่จะหยิบขึ้นมาบริโภคในชีวิตประจำวัน

โจ๊ก โอวัลติน และกาแฟอาจจะไม่กลมกลมยิ่งขึ้น หากไม่ได้ของคู่ปากอย่างปาท่องโก๋

แม้ว่าคอไวน์จะบอกว่า ยังไงไวน์โลกเก่าก็ยังดูลุ่มลึกกว่า แต่หากประเมินจากราคาแล้ว บางทีไวน์โลกใหม่รสชาติดีสักขวดอาจจะทดแทนความต้องการของพวกเขาเหล่านั้นได้มากโขเลยทีเดียว

ในชั่วโมงเร่งรีบ หากไม่ได้แซนด์วิชที่ทานไว ทานสะดวกสักชิ้น ท้องที่ร้องอุทธรณ์ขออาหารอาจจะต้องทนต่อไปจนบ่อยครั้งโรคกะเพราะอาจจะถามหา

กาแฟอเมริกาโนหรือโอเลี้ยง อาจเป็นเครื่องมือสำคัญในการนำไปสู่การถกปัญหาบ้านเมืองในสภากาแฟยามเช้าหน้าตลาดทั้งหลาย หรืออาจเป็นเครื่องมือเหล่หนุ่ม เหล่สาว ทำตัวดูดี หรือหย่อนใจ ผ่านกระจกใสๆ เครื่องปรับอากาศเย็นๆ ในร้านกาแฟเก๋ๆสักร้านก็ได้

และใครจะปฏิเสธความลงตัวของเส้นจันทน์ มันกุ้ง กุ้งสด กุ้งแห้ง เต้าหู้(นี่มันอาหารจีนหรือเปล่า?) ไข่เจียวซอย และส่วนผสมอีกมากมายที่สมการมันออกมาเท่ากับผัดไทอันเลื่องชื่อ

บางที เราทั้งหลาย(รวมทั้งตัวผม)ก็พยายามหลงลืม หรือไม่เคยคิดจะรับรู้อะไรบางอย่าง เพราะรู้สึกว่า "คุณค่า" ที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้ามันเหมาะสมกับรูปแบบชีวิตของเราอยู่แล้ว

นี่อาจจะเป็นอีกหนึ่งสัจธรรมที่เรากลืนลงในคออยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน!

edit @ 13 May 2010 12:23:47 by ณัฐกร เวียงอินทร์

Comment

Comment:

Tweet

ของอร่อยก็คือของอร่อยอ่านะ

#1 By Critical#Zeed on 2010-05-13 12:30