Films

งานเขียนเกี่ยวกับหนัง ชิ้นแรกสุดในชีวิตการทำงานข่าว คิดว่าหายไปนานแล้ว ไม่น่าเชื่อ ขณะที่เคลียร์เอกสารในคอมพิวเตอร์ เจอในแฟ้มอันลึกลับเข้าจนได้

 

 

เด็กน้อย...กับจินตนาการในสวนหลังบ้าน

 

                ตอนนี้มีหนังแอนิเมชันเรื่องหนึ่งเข้ามาในโรงหนัง ชื่อเรื่อง Arthur And The Minimoys(2007) กำกับโดยลุค แบซง ชื่อหนังเรื่องนี้อาจทำให้หลายคนเข้าใจว่ามันเป็นหนังพีเรียดย้อนยุคของ กษัตริย์อังกฤษในยุคอัศวินโต๊ะกลม ผิดถนัด! มันเป็นหนังแฟนตาซีต่างหากล่ะ

 

                หนังเรื่องนี้ เป็นเรื่องราวของเด็กน้อยที่ชื่อ Arthur เขาต้องอาศัยอยู่กับคุณยายเพราะพ่อแม่ไม่มีเวลาให้ และตอนนี้ครอบครัวของเขากำลังย่ำแย่ บ้านกำลังจะถูกยึด ทางออกก็คือ การออกตามหาทรัพย์สมบัติที่คุณตาผู้หายตัวไปได้ทิ้งไว้  ที่น่าสนใจคือ สมบัติอันล้ำค่าก็ไม่ได้อยู่ไกลสุดขอบฟ้า แต่มันอยู่ตรงแค่สวนหลังบ้านนี่เอง!

 

                คุ้นกับพล๊อตเรื่องแบบนี้บ้างไหม? อารมณ์ประมาณว่ามีเด็กคนหนึ่งเกิดจินตนาการในโลกเทพนิยาย พวกเขาผจญภัยในโลกใบนั้น แต่แหล่งจินตนาการของพวกเขามักจะอยู่ใกล้ๆบ้าน มันทำให้นึกถึงหนังอีกหลายเรื่อง

 

                อย่างเช่น ถ้าไปมุดลงในตู้เสื้อผ้าแถวบ้านเพื่อผจญภัยแล้วล่ะก็ ปิ๊งป่อง!มันจะกลายเป็นเรื่อง The Chornicle of NARNIA(2005)

 

 

                แต่ถ้าเป็นช่องเล็กๆอย่างลิ้นชักโต๊ะอ่านหนังสือละ ต้องเขาเท่านั้น โนบิตะ ผู้เดินทางข้ามเวลาโดยไทม์แมชชีน

 

                หรือ เด็กคนหนึ่ง หลงเข้าไปในเขาวงกตในป่าหลังบ้านที่ซึ่งโลกความฝันหล่อเลี้ยงเธออยู่ แล้วภารกิจของเธอก็เริ่มต้นขึ้น เรื่องราวเหล่านี้ปรากฏในหนังแฟนตาซีดำมืดชั้นเยี่ยม Pan's Labyrinth (2006) หนังเพิ่งลาโรงไป คงหาDVDมาดูไม่ยากนัก

 

                เห็นไหมว่า เด็กกับจินตนาการเป็นของคู่กัน แล้วอะไรที่ทำให้เด็กเกิดจินตนาการ?

 

                หลายคนบอกว่าจินตนาการของเด็กเกิดจากความบริสุทธิ์ตามวัยของเขา แต่ในหนังพวกนี้กลับกลายเป็นว่า จินตนาการของเด็กเกิดจาก ภาวะที่พวกเขาประสบมันเลวร้ายจนทำให้ต้องใช้ โลกจินตนาการเพื่อพักใจ

 

                Arthur หลบจากโลกความจริง เพราะเขาคิดถึงพ่อแม่ที่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน รวมถึงหนี้สินอันมากมายของครอบครัว...สี่พี่น้องตระกูลพีเวนซี เบื่อภาวะสงครามโลกครั้งที่ 2 จึงขอมุดเข้าไปในตู้ เพื่อออกไปทำสงครามในดินแดนนาร์เนียร์...โนบิตะ เซ็งชีวิตกับการเป็น "หมาขี้แพ้" จึงมีโดเรมอนและไทม์แมชีนไว้ใช้หา...รวมถึงโอฟิเลีย ใน Pan's Labyrinth ทำใจยอมรับพ่อเลี้ยงของเธอไม่ได้ เธอจึงสร้างจินตนาการขึ้นมาในป่าหลังบ้าน

 

                แต่ผู้เล่าเรื่องราวเหล่านี้ไม่ใช่คนใจร้ายนัก การฝ่าฟันของเด็กเหล่าในโลกความฝัน ตอนท้ายสุดมักจะได้สิ่งที่ตนต้องการเป็นรางวัลและมักจบลงแบบ Happy Ending ยกเว้นก็แต่ Pan'Labyrint ที่แหวกกฏเกณฑ์นี้ เด็กที่เป็นตัวเอกพบจุดจบอย่างน่าเศร้า

 

                เรื่องจินตนาการของเด็กที่เกิดจากต้องการหลบใจจากภาวะความเลวร้าย มันมีอยู่ทุกชาติทุกภาษา แม้แต่ในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาของเรา

 

ไม่เชื่อลองไปถาม น้องเอื้อยที่กำลังร่อนรำให้คุณแม่ปลาบู่ที่คลองหลังบ้านดูสิ